“Yapraksız kaldın diye gövdeni kestirme. Zira bu işin baharı var.” Mevlana
Mevlana’nın bu sözü, hayatımızdaki bazı dönemleri bütün hikâyemiz sanma yanılgısına karşı bizi uyarıyor. Bir ağaç kış geldiğinde yapraklarını döker; dışarıdan bakıldığında sanki kurumuş, gücünü kaybetmiş ve artık eskisi gibi olmayacakmış gibi görünebilir. Oysa ağacın içinde hayat devam eder. İnsan yaşamında da buna benzeyen dönemler vardır. Bir başarısızlık, bir kayıp, bir ayrılık, maddi sıkıntı ya da uzun süren bir belirsizlik, bize her şeyin bittiğini düşündürebilir. Fakat bugün yaşadığımız durum, hayatımızın tamamı değildir. Bazen görünürde hiçbir şey olmuyordur; oysa içimizde yeni bir yön, yeni bir güç veya yeni bir başlangıç hazırlanmaktadır. Mevlana’nın sözü bize acıyı inkâr etmeyi değil, geçici bir kışın içinde olduğumuzu hatırlamayı öğütler. Yaprağın olmaması, ağacın öldüğü anlamına gelmediği gibi, hayatımızın bugün istediğimiz gibi gitmemesi de umut edecek hiçbir şey kalmadığı anlamına gelmez.
Bu sözden günlük hayatımıza taşıyabileceğimiz pratik öneri, zor bir dönemden geçerken kendimize “Bu durumun sonsuza kadar sürmesi gerekmiyor.” cümlesini hatırlatmak ve yalnızca bir sonraki adıma odaklanmaktır. Bütün geleceğimizi bugün çözmeye çalışmak yerine, şu anda kontrol edebildiğimiz küçük bir şeyi seçelim. Bir işimiz bozulduysa yeni bir seçenek araştırabilir, bir hedefimiz ertelendiyse planımızı yeniden düzenleyebilir, enerjimiz düştüyse önce dinlenmeye izin verebiliriz. Buradaki amaç kendimizi zorla iyi hissetmek değil; bugünün koşullarının yarının kesin gerçeği olmadığını unutmamaktır. Her gün küçük de olsa bir şey yapmaya devam ettiğimizde, içimizdeki hareket duygusunu koruruz. Çünkü bazen baharın gelmesini beklerken yaptığımız en önemli şey, ağacı kesmemektir.
Günlük yaşamda bunun güzel bir örneğini, uzun süredir iş arayan bir insan üzerinden düşünebiliriz. Art arda aldığı olumsuz cevaplar bir süre sonra onda “Benim için artık hiçbir şey değişmeyecek.” düşüncesi oluşturabilir. Fakat geçmişte elde ettiği deneyimleri hatırlayıp yeni bir beceri öğrenmeye, çevresiyle yeniden iletişim kurmaya ve başvurularına devam etmeye karar verdiğinde, henüz sonucu göremese bile kendi hayatına yeniden hareket kazandırmış olur. Bir süre sonra beklemediği bir görüşme, yeni bir bağlantı veya daha önce düşünmediği bir iş alanı karşısına çıkabilir. Hayatımızdaki bazı dönemler yapraksız bir ağaç gibi görünebilir; fakat görünmeyen yerde hâlâ köklerimiz, gövdemiz ve yeniden yeşerme ihtimalimiz vardır. Bugünün yapraksızlığına bakıp yarının baharından vazgeçmeyelim; çünkü bazen hayat, yeniden yeşermeden hemen önce bize yalnızca dayanmayı öğretir.
Mevlana Kimdir?
Mevlana (1207-1273) düşünce ve edebiyat tarihinin en tanınmış mutasavvıflarından, şairlerinden ve düşünürlerinden biridir. Asıl adı Celaleddin Muhammed olan Mevlana, hayatının önemli bölümünü Konya’da geçirmiş ve burada oluşan güçlü düşünce çevresinin merkezinde yer almıştır. Onun eserlerinde insanın kendi iç dünyasına yönelmesi, aşkı yalnızca bir duygu değil dönüştürücü bir güç olarak yaşaması, nefsini tanıması ve başka insanlarla daha derin bir bağ kurması önemli yer tutar. En bilinen eseri Mesnevi, farklı hikâyeler ve semboller aracılığıyla insanın zaaflarını, arayışlarını ve olgunlaşma yolculuğunu anlatır. Mevlana’nın şiirleri ve öğretileri yalnızca tasavvuf çevrelerinde kalmamış; yüzyıllar boyunca farklı kültürlerde okunarak geniş bir düşünce mirasına dönüşmüştür. Sevgi, hoşgörü, sabır, değişim ve insanın kendisini aşması üzerine düşünceleri, bugün de Mevlana’nın adının dünya çapında anılmasının temel nedenleri arasında yer almaktadır.
“Ayakta duracak halin yokken, hayatta duracak nedenlerin varsa, korkma düşmezsin.” Mevlana
“Sanma ki dert sadece sende var. Sendeki derdi nimet sayanlar da var.” Mevlana